Z odnalezionego po jego śmierci w nowojorskim sejfie listu ludowego komisarza spraw zagranicznych USRR Dmytra Manuilskiego do Stalina, wynika, że Wyszynski w okresie przed rewolucją był agentem carskiej Ochrany, odpowiedzialnym za denuncjację i śmierć wielu działaczy bolszewickich na Ukrainie.

Wraz z uczestnictwem w rewolucji w 1917 roku oraz pięciem się po drabinie kariery w ZSRR, Wyszynski całkowicie porzucił polską tożsamość i kulturę, z której wyrósł, na rzecz tożsamości człowieka radzieckiego. Zachował jednak biegłą znajomość polszczyzny, co później skutecznie wykorzystywał przeciwko własnym rodakom, przede wszystkim w celach infiltracji organizacji takich jak Armia Krajowa lub wywołania strachu u polskiego rozmówcy.

Po XX Zjeździe KPZR w 1956 i zainicjowanego wówczas procesu destalinizacji był „pośmiertnie represjonowany”; jego kontynuatorzy zostali pozbawieni przywilejów państwowych, a jego prace teoretyczne przestały być oficjalnie używanymi podręcznikami dla prawników.