Po wybuchu II wojny światowej, w 1941 pracował w zarządzie gminy w Będzinie, gdzie został aresztowany przez Gestapo i poddany brutalnemu śledztwu. Po przeszło rocznym pobycie w więzieniu został zwolniony ze względu na pogarszający się stan zdrowia i dzięki wstawiennictwu z zewnątrz. Do końca wojny pracował przymusowo na stanowisku pomocnika magazyniera w Fabryce Lamp Żarowych „Helios” w Zawodziu, dzielnicy Katowic. W roku 1945 powierzono mu współorganizowanie katowickiej dyrekcji PKP, gdzie następnie pełnił funkcję zastępcy dyrektora. Jednym z jego pomysłów było rozlepienie na elewacjach katowickich domów, plakatów z hasłem „Kolejarze, stawiajcie się do pracy!”. Był też prezesem rady nadzorczej kolejowej kasy oszczędności, konsumu kolejowego i innych jednostek kolejowych.
Zmarł 21 września 1946 w Katowicach.
Życie prywatne 24 listopada 1924 ożenił się z Heleną z Masłowskch Jewasińską. Owocem ich związku byli: Aleksandra (ur. w 1925, znana pod pseudonimem artystycznym Aleksandra Śląska) i Olgierd (ur. 1926), ponadto miał pasierbicę Bożenę Jewasińską (ur. 1919). Po I wojnie światowej mieszkał w Katowicach, przy ul.