Z prawdopodobnie najstarszej mogiły wydobyto ciała 19 mężczyzn, z czego dziesięciu udało się zidentyfikować dzięki odnalezionym przy zwłokach dokumentom. Z zeznań złożonych przez gajowych Władysława Żaronia i Stefana Rucińskiego wynikało, że w mogile zostały pogrzebane ofiary egzekucji przeprowadzonej przez Niemców we wrześniu lub październiku 1941 (a więc już po zakończeniu akcji eksterminacyjnej w Palmirach). W gronie zamordowanych znajdowali się zarówno Polacy, jak i Żydzi.
Największy grób znajdował się w odległości stu kilkudziesięciu metrów od leśnej drogi prowadzącej z Dąbrówki do Moczydła. Spoczywały w nim zwłoki 46 mężczyzn i jednej kobiety rozstrzelanych przez Niemców w dniu 4 czerwca 1942 (w święto Bożego Ciała). Na temat owej egzekucji udało się uzyskać stosunkowo najwięcej informacji. Z zeznań złożonych po wojnie przez pracowników polskiej służby leśnej oraz mieszkańców okolicznych wsi wynikało, że mogiła została wykopana przez żołnierzy Wehrmachtu na dzień przed egzekucją. Po zakończeniu kaźni leśniczy Romuald Zakrzewski (żołnierz AK ps. „Wiktor”) wraz z gajowym Władysławem Kabańskim oraz zamieszkałymi w pobliżu pracownikami służby leśnej (Henryk Cieślak, Jan Fedorowicz, Szczepan Fedorowicz, Karol Kiełkowski, Czesław Filipin) odnalazł grób, który Niemcy zamaskowali darnią i sztucznie sadzonymi drzewkami.