Stanisław Zygmunt Widacki (ur. 27 kwietnia 1883 w Bakowcach, zm. w kwietniu 1940 w Kijowie) – polski samorządowiec, działacz niepodległościowy i społeczny, polityk, poseł na Sejm w II RP IV kadencji (1935–1938), ostatni przedwojenny polski prezydent Tarnopola (1934–1939), pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys thumb|Tabliczka upamiętniająca Stanisława Widackiego na Jasnej Górze Był synem Jana (1842–1906) i Emilii z Bigalów. Absolwent szkoły powszechnej i gimnazjum w Przemyślu. Ukończył wyższe gimnazjum w Drohobyczu i studia filozoficzne na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Rozporządzeniem c. k. Rady Szkolnej Krajowej z dnia 13 września 1912 l. 13562/IV kandydat stanu nauczycielskiego Stanisław Widacki został mianowany zastępcą nauczyciela w C. K. Gimnazjum w Tarnopolu. 14 września złożył przysięgę służbowąSprawozdanie Dyrekcyi c. k. Gimnazyum II. z językiem wykładowym polskin w Tarnopolu za rok szkolny 1912/1913. Tarnopol, 1913, s. 23..
W młodości działał w OMN „Zarzewie”, Drużynach Strzeleckich, Armii Polskiej. Był członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej, od 1912/1913 członkiem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych. Był również aktywny w Stowarzyszeniu Młodzieży Rękodzielniczej im.