W kwietniu 1940 roku wszystkie pozostające w służbie jednostki zostały ponownie skierowane do prowadzenia działalności szkoleniowej, którą prowadziły do lata 1944 roku. U-5 oraz U-2 zatonęły w 1943 i 1944 roku w wypadkach morskich na Bałtyku.
Okręty typu IIA były niewielkimi jednokadłubowymi jednostkami przybrzeżnymi o wyporności nawodnej 254 ton, wyposażonymi w trzy wyrzutnie torpedowe kalibru 533 mm. Zdolne były do rozwinięcia prędkości 13 węzłów na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu. Zanurzenie testowe tych jednostek określone zostało na 100 metrów, zaś ich załoga liczyła 25 osób.
Geneza Traktat wersalski w 1919 roku zabronił Niemcom projektowania i budowania okrętów podwodnych. Jednak już od 1924 roku w tajnym niemieckim biurze projektowym Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS) w holenderskiej Hadze opracowywano szereg projektów (Pu22 i Pu26) okrętów podwodnych dla Estonii i FinlandiiMöller, E., Brack, W.: 'The Encyclopedia of U-Boats, s. 91Eberhard Rőssler: The U-Boat, s. 88-95.. left|thumb|Zwodowany 1 czerwca 1930 roku „Vetehinen” typu Vetehinen, o wyporności 493 ton Pracowano też w tym czasie nad projektami dla Hiszpanii, a następnie także dla Turcji.