Chociaż Báb rościł sobie prawo do objawienia, nie twierdził, że jego objawienie jest ostatecznym objawieniem, po którym nie miało nadejść kolejne. W większości swoich znaczących pism, Báb odnosi się do Obiecanego, do którego Bab odnosił się także jako do „Tego, którego objawi Bóg”. Bayán, jedno z dzieł Bába, stanowi w gruncie rzeczy rozprawę na temat Tego, którego objawi Bóg, a Báb zawsze omawiał swoje pisma w kontekście nadejścia Tego, którego objawi Bóg. Według Bába ta osoba, obiecany świętych pism poprzednich religii, miałaby ustanowić królestwo Boga na ziemi. Wiele z pism Baba mówi, że nadejście „Tego, którego objawi Bóg” miało być bliskie. W swoich księgach Báb nieustannie zwraca się do swoich wyznawców, aby podążyli za Tym, którego objawi Bóg kiedy tylko on się pojawi. Báb zniósł także instytucję sukcesora lub następcy jego ruchu, a także oświadczył, że pisma żadnej innej osoby nie będą obowiązywały po jego śmierci aż do czasu kiedy Ten, którego objawi Bóg nadejdzie.