W 1853 roku Baha Allah wraz ze swoją rodziną podczas srogiej zimy przebył pieszo trudną drogę przez góry z Persji do Bagdadu, gdzie dotarł na początku kwietnia 1853 roku.
Bagdad thumb|Paszport Baha Allaha, styczeń 1853
Báb, likwidując instytucję następcy dla utworzonego przez siebie ruchu oświadczył, że po jego śmierci nie będą obowiązywały pisma żadnej innej osoby aż do momentu ukazania się Tego, którego Objawi Bóg. Mimo to wyznaczył Mírzá Yahyá (później znany jako Subh-i-Azal) na tytularnego przywódcę po nim samym. Mírzá Yahyá po nieudanej próbie zamachu na szacha, przeprowadzonej przez grupę fanatycznych babitów, zaczął się ukrywać. Po tym jak Baha Allah został wygnany do Bagdadu, zdecydował się dołączyć do swojego brata. W tamtym czasie coraz większa liczba babitów zaczęła postrzegać Bagdad jako nowe centrum przywództwa dla ruchu babitów i rozpoczął się napływ fali pielgrzymów z Persji.