Franciszek Sarnowski (ur. 4 października 1911 w Skajbotach k. Olsztyna, zm. 11 stycznia 1940 w Sachsenhausen) – polski nauczyciel,
działacz kulturalno-oświatowy w Niemczech, podharcmistrz.
Życiorys Pochodził z chłopskiej rodziny Franciszka (1870–1934) i Barbary z Krebsów (1882–1940), którzy byli aktywni w ruchu polskim na Warmii, należeli do Związku Polaków w Niemczech. Ukończył niemiecką szkołę powszechną, następnie pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa; w 1929 rozpoczął naukę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie, po jej ukończeniu (1934) odbył roczną praktykę pedagogiczną w Toruniu. W 1935 prowadził działalność kulturalną w rodzinnych Skajbotach (m.in. jako nauczyciel muzyki), od stycznia 1936 był nauczycielem i kierownikiem szkoły polskiej (prywatnej) w Podmoklach Wielkich k. Babimostu (ówczesna nazwa niemiecka Gross Rosenbrueck).
Na ziemi babimojskiej prowadził aktywną działalność kulturalno-oświatową. Był inicjatorem powołania chóru młodzieżowego „Lutnia”, organizował kursy sportowe, obozy i wycieczki, zaangażował się w działalność polskiego harcerstwa.