Zbigniew Euzebiusz Mazurkiewicz (ur. 14 sierpnia 1920 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 1999 w Radości) – polski inżynier budownictwa, profesor, specjalista mechaniki budowli.
Życiorys Jego ojciec Stefan był kancelistą w Polskich Kolejach Państwowych, a matka Aniela pochodziła z patriotycznej rodziny Flecków, litografów warszawskich. W 1937 ukończył gimnazjum im. Lelewela, następnie uczył się w Państwowej Szkole Budownictwa w Warszawie, w której naukę ukończył, mimo przerwy spowodowanej wybuchem II wojny światowej, w 1942. W latach 1943/1944 kontynuował naukę w Państwowej Wyższej szkole Technicznej w Warszawie. Działał w Armii Krajowej, uczestniczył m.in. w przerzutach amunicji do getta warszawskiego.
Po wojnie w Łodzi pracował przy uruchomieniu przemysłu, w Warszawie pracował jako technik budowlany w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). Następnie nadzorował (w latach 1947-1948) roboty przy odbudowie Domu Cechu Krawców ( krakowskie Przedmieście 41), pełniąc nadzór techniczny i wykonując projekt instalacji. Jednocześnie podejmuje studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1948 (pracę magisterską napisał pod kierunkiem Witolda Wierzbickiego. Od 1948 roku pracował naukowo - najpierw na SGGW, następnie na Politechnice Warszawskiej.