został przyjęty do Royal Air Force i przydzielony do brytyjskiej jednostki rozprowadzania samolotów.
Po śmierci gen. Sikorskiego przyjęty do Polskich Sił Powietrznych, objął funkcję dowódcy PSP na Bliskim Wschodzie. W lutym 1944 r. rozpoczął się proces rehabilitacji. Miarą zaangażowania w sprawy Polski były jego ochotnicze loty (jako drugi pilot) samolotami 1586 Eskadry Specjalnego Przeznaczenia ze zrzutami dla powstania warszawskiego (pięć lotów) oraz loty bojowe w ramach dywizjonu 318.
Na emigracji pełnił funkcje prezesa Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii. Utrzymywał się pracując jako kreślarz
Pełne oczyszczenie od zarzutów nastąpiło 2 kwietnia 1977 r. – 9 dni przed śmiercią.
Po śmierci spopielony, jego prochy pochowano na Cmentarzu South Ealing w LondyniePiotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, wyd. 1994, s. 275.. W maju 1993 prochy gen. Rayskiego sprowadzono do Polski i złożono w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie.
Kwestie rodzinne Był dwukrotnie żonaty: od 1927 ze Stanisławą Kuszelewską, rozwiedzioną z Ignacym Matuszewskim, a po jej śmierci w r. 1966 z Irlandką Aileen Sheedy. Własnych dzieci nie miał.