Praca naukowa i kariera zawodowa Dorobek naukowy Od 1935 roku Kirkendall poświęcił się pracy na uczelni w Katedrze Metalurgii University of Michigan. Zafascynowały go prace wielu wybitnych, ówczesnych naukowców m.in. R. F. Mehla (1898-1976) – jego późniejszego największego krytyka. W kręgu jego zainteresowania znalazły się mechanizmy dyfuzji w ciałach stałych oraz wykres równowagi mosiądzu oraz wydzielanie się jego faz α i γ. Z tego powodu jego główny nurt badawczy skupił się na połączeniu obydwu zainteresowań. Wielu naukowców przed nim dokonało podobnych eksperymentów, lecz żaden z nich w pełni nie odpowiedział na pytania dotyczące mechanizmu dyfuzji w tych materiałach. Powziął myśl dokonania pomiaru współczynników dyfuzji miedzi i cynku w mosiądzu. Zaprojektował do tego celu nową metodykę badań, która miała posłużyć do napisania pracy doktorskiej. Pierwsze wnioski płynące z jego doświadczeń były bardzo odważne. Nie pokrywały się one z ówcześnie przyjętymi teoriami i prawami rządzącymi dyfuzją. Podczas obrony pracy doktorskiej, nawet sam promotor próbował podważyć wyniki badań.