W 1929 roku nastąpiło pierwsze wstrzymanie prac, a w związku z kłopotami władz kościelnych w sprawowaniu jednoczesnych robót w obrębie katedry i kurii diecezjalnej priorytetem stało się wznoszenie drugiego z tych obiektów. Prace ziemne i przy budowie fundamentów katedry trwały do 1931 roku, kiedy to zostały wstrzymane na skutek trudności finansowych. Sejm Śląski objął budowę swym patronatem i udzielał na nią subwencji z własnego budżetu do 1939 roku. Intensywne prace budowlane prowadzono w 1934 roku.
4 września 1932 roku wmurowano kamień węgielny, a w uroczystości tej uczestniczyli: abp Adam Stefan Sapieha, bp Antoni Szlagowski, bp Bernard Dembek, nuncjusz abp Francesco Marmaggi, wojewoda Michał Grażyński i członkowie kapituły katedralnej.
W trakcie robót budowlanych wielokrotnie dokonywano zmian w kształcie architektonicznym pierwotnego projektu. W latach 30. XX wieku zrezygnowano z wystroju rzeźbiarskiego fasady projektu Xawerego Dunikowskiego (model fasady zaprezentowano w 1931 roku w Pałacu Sztuki w Krakowie), a sam autor barokowość wnętrz zamienił na dekoracyjne motywy w duchu polskiego art déco. Niektóre zmiany wprowadzono wbrew woli Gawlika. Tak właśnie było z wybudowaniem w latach 30.