W czerwcu 1941 roku został dowódcą lotnictwa Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR został dowódcą sił powietrznych Frontu Północno-Zachodniego, którymi dowodził w czasie walk na terenie republik nadbałtyckich. W maju 1942 roku został dowódcą 1 Armii Lotniczej, utworzonej na bazie sił powietrznych Frontu Zachodniego. W czerwcu 1942 roku odwołany ze stanowiska dowódcy armii, pozostawał w dyspozycji dowódcy lotnictwa Armii Czerwonej. W sierpniu 1942 roku został dowódcą 12 Armii Lotniczej, która ochraniała granice ZSRR na Dalekim Wschodzie. Armią ta dowodził do lipca 1945 roku i nie brał już udziału w walkach.
W lipcu 1945 roku został szefem wydziału sił powietrznych Radzieckiej Administracji Wojskowej w Niemczech. We wrześniu 1947 roku został komendantem Wyższych Oficerskich Lotniczo-Taktycznych Kursów Sił Powietrznych w Taganrogu.
W 1952 roku ukończył Wyższy Kursu Dowódców przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, a następnie został dowódcą sił powietrznych Uralskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1955 roku został zastępcą przewodniczącego DOSAAF do spraw lotnictwa, funkcję tę sprawował do września 1959 roku.