Paciorkowcowe zapalenie gardła, zwane także bakteryjną infekcją gardła i migdałków (ang. streptococcal pharyngitis, strep throat) – choroba spowodowana przez bakterie paciorkowca grupy A, które atakują gardło, migdałki i czasem krtań. Typowe objawy to gorączka, ból gardła oraz obrzęknięte węzły limfatyczne szyjne. Paciorkowcowe zapalenie gardła stanowi 37% chorób gardła u dzieci.
Choroba rozprzestrzenia się poprzez bliski kontakt z osobą chorą. Aby zdiagnozować paciorkowcowe zapalenie gardła, należy wykonać posiew wymazu z gardła, jednak decyzję o rozpoczęciu leczenia można podjąć na podstawie objawów. W wielu przypadkach zastosowanie antybiotyków służy zarówno zapobieganiu powikłaniom (takim jak gorączka reumatyczna), jak i skróceniu czasu trwania choroby.
Objawy Typowe objawy paciorkowcowego zapalenia gardła to ból gardła, gorączka przekraczająca 38 °C, ropny nalot na migdałkach i spuchnięte węzły limfatyczne.
Do innych objawów należą: ból głowy, wymioty lub mdłości, ból brzucha, ból mięśni, wysypka na ciele (podobna do tej występującej przy szkarlatynie) lub wybroczyny na podniebieniu – ten ostatni to rzadki, ale charakterystyczny objaw choroby.
Okres inkubacji i tym samym wystąpienia pierwszych objawów paciorkowcowego zapalenia gardła wynosi od jednego do trzech dni po kontakcie z chorym.