Marię jako Matkę Boską poświadczają liczne sceny poświęcone macierzyństwu i dzieciństwu Jezusa (w tym po dwie kwatery awersów świątecznego otwarcia). Rzadki typ ikonograficzny (którego interpretacja nie jest w pełni wyjaśniona) reprezentuje malowana scena Dzieciństwa Chrystusa ukazana na rewersie lewego skrzydła wewnętrznego, gdzie Dzieciątko uczy się chodzić używając narzędzia zwanego sustentaculum. Marię jako Współodkupicielkę egzemplifikują malowane sceny pasyjne zamykające poliptyk, w których trzykrotnie ukazana została jako Mater Dolorosa – w scenach Pojmania i Ukrzyżowania oraz Dwunastoletnim Jezusie w świątyni. Marię jako Królową ilustruje ukazana na zwieńczeniu Koronacja. Scena Maria w świątyni Salomona ilustruje Jej kult przez wiernych, z których jeden trzyma sznur korali przypominający różaniec. Z 1481 roku pochodzi pierwsza wzmianka o działającym we Wrocławiu Bractwie Różańcowym. Wątek ten jest łącznikiem między tematyką maryjną i treściami o charakterze eklezjologicznym. Miejscowy Kościół poza kultem Matki Boskiej szerzył kult lokalnych świętych, patronów Wrocławia, staromiejskiej fary co zostało dobitnie zilustrowane w szafie retabulum.