Elżbieta Bośniaczka (ur. ok. 1340, zm. przed 16 stycznia 1387 w Novigradzie) – księżniczka bośniacka, królowa węgierska w latach 1353-1382 r. i niekoronowana królowa polska w latach 1370-1382 r. jako druga żona Ludwika Wielkiego, regentka Królestwa Węgier.
Życiorys
Pochodzenie Elżbieta była córką Stefana II Kotromanicia, bana Bośni i Elżbiety kujawskiej, córki Kazimierza III, księcia gniewkowskiego. Inicjatorami tego małżeństwa byli król Polski Kazimierz Wielki i jego siostra królowa Elżbieta Łokietkówna. Decyzję o ślubie bana Bośni i księżniczki kujawskiej podjęto podczas zjazdu w Wyszehradzie.
Dzieciństwo Bardzo wcześnie została sprowadzona na dwór swojej potężnej krewnej, Elżbiety Łokietkówny, węgierskiej królowej-matki. Data przyjazdu nie jest znana, wiadomo jedynie, że jeszcze w 1350 roku była w Bośni. Wkrótce jednak znalazła się na jednym z najświetniejszych europejskich dworów, jakim był ówczesny dwór węgierski.
Małżeństwo z Ludwikiem Elżbieta Bośniaczka słynęła z wyjątkowej urody i zwróciła uwagę swojego kuzyna, Ludwika, króla Węgier, który wówczas był wdowcem.