Schronisko Łomnickie (słow. Skalnatá chata, Chata pri Skalnatom plese, niem. Steinbachseehütte) – schronisko turystyczne w Tatrach Wysokich na Słowacji, w pobliżu Łomnickiego Stawu w Dolinie Łomnickiej (Skalnatá dolina), położone na wysokości 1725 m n.p.m.
Historia Początki schroniska datuje się na rok 1841, kiedy istniejącą w tym miejscu naturalną skalną kolebę obmurowano i dostosowano do potrzeb noclegowych. Inicjatorami prac byli czterej śląscy turyści (Carl Lohmeyer, Ferdinand Burkhardt, Carl Schneider i Josef Scholz) oraz ich dwaj przewodnicy Jakob Lux i Michael Stüber. Remonty koleby odnotowano w roku 1877 (właściciel terenu Andor Spóner) oraz 1915. Wówczas obiekt znajdował się we władaniu węgierskiego zarządu lasów, a dzięki pracom armii austro-węgierskiej podjętym z inicjatywy Towarzystwa Karpackiego zyskał on formę schronu dla 20–25 osób – z wysokim na 150 centymetrów betonowym murem, żelbetonowym dachem nawiązującym do naturalnej faktury skał, nieotwieranym zbrojonym oknem oraz kominem.