Klub Zachowawczo-Monarchistyczny – polska organizacja, która w pierwszych dekadach działalności miała charakter tradycjonalistyczny, kontrrewolucyjny, konserwatywny i katolicki, następnie zaś, w okresie prezesury Adama Wielomskiego, odcinała się od idei monarchistycznych.
Historia KZ-M został założony 7 marca 1988 przez następujące osoby: Paweł Czerwonkowski, Dorota Danowska, Justyna Drzewiecka, Artur Górski, Adam Gwiazda i Andrzej Kaźmierowski. Rejestracja jako stowarzyszenie doszła do skutku 10 stycznia 1990B. Borowik, „Pro Fide Rege et Lege” - pismo Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, [w:] Z dziejów prasy konserwatywnej. Przegląd tytułów, red. W. Mich, B. Borowik, Lublin 2009, s. 238.. Doktryna KZ-M, nazywana była konserwatyzmem integralnym. W ciągu dwóch pierwszych dekad działalności KZ-M był organizacją metapolityczną i ideową, nie zajmującą się bieżącą polityką, lecz stawiającą sobie za główny cel promowanie idei konserwatywnych w życiu społecznym, założeń wolnorynkowych w gospodarce oraz tradycjonalizmu katolickiego w polskim narodzie. KZ-M uważał się za ideowego i organizacyjnego spadkobiercę założonego w Krakowie 7 marca 1926 r. Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, którego poprzednikiem było założone 29 października 1922 r. Stronnictwo Zachowawcze.