Część podziemna zlokalizowana jest w odgałęzieniu długiego na 10 km tunelu autostrady A24 pod masywem Gran Sasso d’Italia. Składa się ona z trzech dużych komór oraz systemu korytarzy łączących je między sobą i z autostradą. Każda z komór ma wymiary około 100m × 20m × 18m (długość × szerokość × wysokość). Grubość skały ponad komorami wynosi około 1400 m, pod względem zdolności zatrzymywania promieniowania stanowi to równoważnik warstwy wody o grubości 3300 m. Strumień promieniowania kosmicznego mierzony wewnątrz laboratorium jest około milion razy mniejszy niż na powierzchni ziemi, zaś naturalna promieniotwórczość skał jest tysiąc razy mniejsza od typowej aktywności gleby.
Część naziemna laboratorium umiejscowiona jest w sąsiedztwie zachodniego wylotu tunelu, w miejscowości Assergi (prowincja L’Aquila).
Historia Koncepcja budowy we Włoszech podziemnego laboratorium fizyki cząstek elementarnych, umożliwiającego prowadzenie eksperymentów w warunkach dobrej izolacji od tła promieniowania kosmicznego, pojawiła się w latach '70 XX wieku. Pod Gran Sasso istniał już wtedy nie wykorzystywany tunel autostradowy, budowa autostrady została bowiem zarzucona kilka lat wcześniej. Wykorzystanie go znacznie obniżało koszt inwestycji.