Zapożyczenia z języka etruskiego znalazły się w języku łacińskim (są to przypuszczalnie takie wyrazy jak elementum [litera], litterae [pismo], cera [wosk], harena [piasek]), a za jego pośrednictwem prawdopodobnie wiele z nich (dotyczących głównie kultury) istnieje do dziś w językach europejskich, szczególnie w językach romańskich, np. fr. peuple (lud), fenêtre (okno), personne (osoba), automne (jesień), avril (kwiecień). Wobec nieznajomości języka etruskiego i skąpej liczby źródeł takie pochodzenie tych wyrazów jest tylko hipotetyczne.
Klasyfikacja Większość badaczy zalicza go, wraz z lemnijskim i retyckim, do tyrreńskiej rodziny językowej. Z uwagi na brak wystarczającego materiału porównawczego, jego postulowane związki ze starożytnymi językami Cypru i Krety należy uznawać za nieuzasadnione. Istniała również hipoteza o przynależności języka etruskiego do rodziny indoeuropejskiej. Jednak z uwagi na zbyt małą liczbę podobieństw została odrzucona przez większość językoznawców. Pewne podobieństwa sugerować mogą daleki związek (patrz języki indo-tyrreńskie). Zwolennicy tego punktu widzenia podają następujące cechy języka etruskiego: końcówka dopełniacza –s (pie. *–os); formy zaimka 1 os. l. poj. me/mini (pie. formy zawierające *me-); bierniki ca i ta na –n (pie. *–m, w niektórych dialektach *–n); fleksyjność (pie.