Dziesięć lokomotyw pierwszej serii produkcyjnej, z kotłem o ciśnieniu 10 atmosfer, zbudowano w 1891 roku, a dziesięć lokomotyw drugiej serii o ciśnieniu kotła podniesionym do 12 atmosfer zbudowano w 1894 roku. Otrzymały one na kolejach saskich numery od 101 do 120 (przed 1894 rokiem pierwsza seria: 869-878). Wszystkie lokomotywy ponadto nosiły nazwy własne, pochodzące od większych miast europejskich, z wyjątkiem nr 119 nazwanej od miejscowości „Priestewitz” oraz lokomotywy nr 111, będącej dwutysięczną lokomotywą zakładów Hartmann i noszącą nazwę „Zweitausend” (Dwa tysiące).
Służba Lokomotywy serii VIII 2 po wejściu do służby były najsilniejszymi saskimi lokomotywami przeznaczonymi do ruchu osobowego. Częściowo zastąpiły je następnie silniejsze lokomotywy z silnikiem sprzężonym serii VIII V 1.
Po I wojnie światowej lokomotywy serii VIII 2 przejęły Koleje Niemieckie (DRG). Część wycofano na początku lat 20., pozostawiając 12, zaklasyfikowane w 1925 roku jako seria 1370 (numery od 13 7001 do 7011). Wszystkie zostały jednak wycofane w latach 1925–1928.