Identyfikacja W zasadzie jedynym problemem jest, żeby klucz publiczny faktycznie należał do jego właściciela. Ponieważ możliwe jest "sfałszowanie" innego dowodu tożsamości jednym z kilku sposobów. Nie jest to banalny lub łatwy do rozwiązania problem. Szczególnie, gdy dwóch użytkowników nigdy się ze sobą nie spotkali i nic nie wiedzą o sobie nawzajem.
Wymiana klucza Diffiego-Hellmana W 1976 Whitfield Diffie i Martin Hellman opublikowali Protokół Diffiego-Hellmana, który pozwalał użytkownikom na wymianę kluczy przy użyciu niezaufanych kanałów transmisji, w których dane mogą być podsłuchiwane. Wymiana klucza Diffiego–Hellmana nie odnosił się jednak do problemu o rzeczywistej tożsamości osoby i jest podatna na atak man in the middle.
Infrastruktura klucza publicznego Infrastruktura kluczy publicznych zostały zaproponowane jako sposób rozwiązania problemu o uwierzytelnianiu tożsamości. Najbardziej typowym zastosowaniem jest, że każdy użytkownik składa aplikacje do urzędu certyfikacji po certyfikat cyfrowy, który służy innym użytkownikom jako sposób na uwierzytelnienie tożsamości. Kilka państw i inne jurysdykcje mają regulacje prawne lub wydane rozporządzenia zachęcające PKI, dając moc prawną do tych certyfikatów cyfrowych. Wiele komercyjnych firm oraz kilka instytucji rządowych utworzyły takie urzędy certyfikacji.