Długie ciemne włosy u dołu stapiają się z kolorem zarostu, tworząc typowy dla tradycyjnych przedstawień acheiropoietoicznych. Zgodnie z tradycją ikonograficzną zaniechano tu portretowego ujęcia (brak górnych partii korpusu ciała); twarz Zbawiciela została wpisana złote tło, w którym widać delikatnie punktowane promienie. Złote tło wypełnia także ramę obrazu, którą zdobi punktowany ornament roślinny.
Analiza Wizerunek Świętego Oblicza z Wrocławia emanuje bogatymi treściami ideowymi i odzwierciedla powszechny w gotyku kult jednej z najważniejszych relikwii Jezusa, którą była chusta na której została odbita twarz Jezusa, nazywana w Bizancjum mandylionem (gr. – „święte oblicze”), a w Europie Łacińskiej Veraikonem (łac. vera icon – prawdziwy obraz). Historia tych wizerunków jest skomplikowana, między innymi ze względu na liczne legendy, które towarzyszyły kultowi Świętego Oblicza.