Poza przyczynami geopolitycznymi narzucającymi alians z obydwoma mocarstwami morskimi, istotną rolę odegrał tu dynastyczny związek małżeński łączący owdowiałego Piotra II ze sprawą Habsburgów (Caetano Beirão: A short history of Portugal, Lisboa: Edicões Panorama, 1960, s. 93n)..
Państwa morskie (Anglia i Holandia) podpisały z cesarzem w Hadze akt o celach wojny (1701). Ostatecznie skłoniło je do tego uznanie w Paryżu Jakuba III Stuarta prawowitym monarchą angielskim, co dodatkowo zaogniło relacje, doprowadzając do zerwania stosunków dyplomatycznych między Londynem i Paryżem. Ponadto nowe wybory w Anglii doprowadziły do zwycięstwa prowojennej partii wigów. Mimo przypadkowej śmierci Wilhelma III (1702), Anglia pod rządami królowej Anny oraz Holandia i Austria – uznając się za wspólnie zagrożone potęgą domu Burbonów – 15 maja 1702 oficjalnie wypowiedziały wojnę Hiszpanii i Francji.