Mieczysław Feliks Janowski (ur. 30 sierpnia 1894 w Sosnowcu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w Sosnowcu, w rodzinie Bolesława i Józefy z Machniewskich.
Od 1915 służył w Legionach Polskich, w 6 pułku piechoty. Został ranny pod Polską Górą. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie. W 1918 wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 22 pułku piechoty na stanowisko dowódcy plutonu. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i pozostał w 22 pułku. Najpierw na stanowisku dowódcy kompanii, potem dowódcy I baonu. W 1928 awansowany do stopnia majora. W kwietniu tego roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w październiku 1931 przesunięty ponownie na stanowisko dowódcy batalionu. 23 marca 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza. Został dowódcą batalionu KOP „Skałat”. W 1936 został awansowany na stopień podpułkownika, a w październiku tego roku został przeniesiony do 74 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1939 był szefem 3 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Grodnie.