W 1960 roku Devlin został mianowany Sędzią Sądu Apelacyjnego, rok później został sędzią sądu najwyższego i dożywotnim członkiem Izby Lordów jako Baron Devlin, miastu West Wick w hrabstwie Wiltshire. Na emeryturę przeszedł w 1964 roku, w wieku 58 lat, po przepracowaniu minimalnego okresu 15 lat, po którym przyznaje się pełną emeryturę sędziowską. Mówi się, że jego przejście na emeryturę częściowo spowodowane było jego głuchotą i znudzeniem dużą ilością spraw podatkowych, które trafiały do Izby LordówTimes, June 11, 1985, str. 10. On sam wyjaśnił w wywiadzie: "Byłem niezwykle szczęśliwy jako sędzia pierwszej instancji. Natomiast nigdy nie czułem się szczęśliwy jako sędzia apelacyjny [...] przez większość czasu praca ta była niesamowicie ponura.. Wszystkie te sprawy podatkowe...."
Po emeryturze Baron Devlin był sędzią sądu Międzynarodowej Organizacji Pracy do 1986 roku. Był również przewodniczącym Komisji Skarg Prasowych od 1964–69 oraz Wielkim Stewardem Uniwersytetu Cambridge od 1966-91. Ponadto spędzał czas na pisaniu o prawie i historii, zwłaszcza o wzajemnym oddziaływaniu prawa i filozofii moralnej oraz o znaczeniu ławy przysięgłych. Był aktywny w kampaniach na rzecz ponownego otwarcia spraw Guildford Four i Maguire Seven.