Żurawie Ibika (org. Die Kraniche des Ibykus) – ballada autorstwa Friedricha Schillera powstała w 1797 roku, zwanym przez niego „rokiem ballad” w którym rywalizował ze swoim przyjacielem Johannem Wolfgangiem von Goethe w tworzeniu tych form literackich.
Treść Balladę rozpoczyna ogólne przedstawienie sytuacji poprzedzającej akcję utworu; opisuję drogę Ibikusa (Ibika, Ibikosa), starożytnego śpiewaka i muzyka na igrzyska w Przesmyku Korynckim połączone z konkursem artystów. W gaju poświęconym Posejdonowi na Ibika napadli zbójcy. Ponieważ ten, przywykły raczej do gry na lutni niż walki mieczem, nie był w stanie pokonać przeciwników, niebawem zginął z ich ręki. Umierając, Ibikus ujrzał piękny widok – stado odlatujących żurawi. Gdy błagania do bogów o pomoc okazały się nieskuteczne, Ibik zawołał do ptaków, aby opowiedziały jego historię. Niebawem znaleziono ciało artysty, a jego morderstwo oburzyło całe rzesze ludzi przybyłych na igrzyska, podejrzewano, że mordercy mogą znajdować się gdzieś w tłumie. Nikt nie wiedział jednak w jaki sposób znaleźć winnych, dlatego rozpoczęto wreszcie zawody. Jednym z wydarzeń towarzyszących igrzyskom było wystawienie tragedii, w jej trakcie na scenie pojawili się aktorzy przebrani za erynie – demony ścigające na świecie ludzi winnych szczególnie ciężkich przewinień.