Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Służył w 3 dywizjonie artylerii konnej, a następnie w 1 pułku artylerii polowej Legionów, gdzie w 1928 roku został awansowany do stopnia majora i był dowódcą II dyonu. W styczniu 1931 został wyznaczony na stanowisko dyrektora nauk Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W marcu 1935 objął dowództwo 12 dywizjonu artylerii konnej w Ostrołęce, a 1 stycznia 1937 dowództwo 1 dywizjonu artylerii konnej w Warszawie. W 1939 został mianowany dowódcą 24 pułku artylerii lekkiej w Jarosławiu. Był także przedostatnim przedwojennym prezesem klubu sportowego Legia Warszawa, którym kierował od kwietnia 1938 do lipca 1939.
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, objął stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę pod koniec września dostał się w ręce Sowietów podczas próby przedostania się w rejon Lwowa. Wraz z grupą żołnierzy i oficerów został umieszczony w obozie jenieckim w Starobielsku.