Na perkusji zagrał basista, Tomasz Grochowalski, koncertowy perkusista Robert Wrona nagrał jedynie talerze perkusyjne.

W 1994 z zespołu odszedł Robert Wrona, a jego miejsce w składzie zajął Jarosław Kopeć z Warszawskiej Opery Kameralnej. W tym czasie z zespołem parokrotnie występował też drugi perkusista, Robert Szambelan. Zespół na nowo zaaranżował piosenki, niektóre z nich pojawiły się na koncertach w innych, nieco bardziej rozbudowanych wersjach („Włosy”, „Koniec”). Na początku 1995 muzycy wydali bluesowy album pt. Huśtawki, zawierający m.in. piosenkę „Marymoncki Dżon” ze słowami Krzysztofa Bienia, a także – spolszczony przez Kubę Sienkiewicza – utwór Paula McCartneya „Serce jak pies”. Album ten sprzedawał się na początku gorzej od dwóch pierwszych płyt zespołu (w 80 tys. egzemplarzy), co doprowadziło do rozwiązania umowy z Zic Zakiem, jednak w 1997 i tak osiągnął status złotej płyty.