W latach 1983–1984 powstanie przybrało ofensywny charakter. W kwietniu 1983 roku 50-osobowy oddział Ludowej Armii Partyzanckiej wkroczył do Luconamanca. Partyzanci zamordowali tam 67 osób uznanych przez nich za zdrajców. W listopadzie 1983 roku rebelianci zabili burmistrza miejscowości Cerro de Pesco. Burmistrzowie i inni lokalni politycy ze strachu przed maoistami masowo składali dymisje, a duchowni uciekali z terenów zagrożone przez rebeliantów. Jak podaje „Czarna księga komunizmu” w samym 1984 roku senderyści przeprowadzili ponad 2600 akcji – zginęło w nich 400 funkcjonariuszy państwowych.
Także armia rządowa odpowiedzialna była za akty przemocy i zbrodnie. Kiedy w czerwcu 1986 roku senderyści wywołali bunty w trzech zakładach karnych w stolicy, wojsko zabiło ponad 200 więźniów.
W 1984 roku w dziesięciu prowincjach (na 146 ogółem) wprowadzony został stan wyjątkowy. Ofiarami wojska Peru padali często przypadkowi mieszkańcy wsi. Według profesor Leonor Sagermann Bustinza, dla służb bezpieczeństwa prawie każdy chłop był terrorystą. Represyjna działalność rządu jedynie popchnęła niezdecydowanych chłopów w stronę rebeliantów.