Lejb Wulman|thumb Lejb (Leon) Wulman (ur. 13 września 1887 w Berdyczowie, zm. 28 kwietnia 1971 w Nowym Jorku) – polski i amerykański lekarz internista i działacz społeczny, pochodzenia żydowskiego. Współautor pracy dokumentującej zagładę polskich lekarzy pochodzenia żydowskiego podczas II wojny światowej (The Martyrdom of Jewish physicians in Poland).

Życiorys Urodził się w Berdyczowie, jako syn Szamy i Chany WulmanówWho′s who in world Jewry. Pitman Pub. Corp., 1965 s. 1064. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, tytuł doktora medycyny otrzymał w 1916 roku. Od 1916 do 1921 mieszkał w Charkowie, był lekarzem Rosyjskiego Czerwonego Krzyża. Od 1921 z powrotem w Warszawie. Specjalizował się w internie, publikował prace z dziedziny higieny, medycyny społecznej, dotyczące organizacji walki z gruźlicą.

Należał do komitetu wykonawczego YIVO w Wilnie. Był sekretarzem generalnym Towarzystwa Ochrony Zdrowia (TOZ). Redaktor naczelny czasopisma „Di Socjale Medicin”. Kierował przychodnią przeciwgruźliczą.

W 1939 roku razem z rodziną emigrował do Stanów Zjednoczonych. Zanim go wpuszczono do kraju, został zatrzymany wraz z Jakubem Appenszlakiem i Arielem Tartakowerem na Ellis Island. W USA kontynuował działalność społeczną, był dyrektorem amerykańskiego komitetu OSE.