Cały rok 410 upłynął na zmaganiach obydwu wodzów, ale już rok później Gerontiusz skutecznie obległ młodego augusta w Vienne. Miasto padło, a Konstans został zabity. Gerontiusz przesunął swoje siły do Arelate (dzisiejsze Arles), gdzie obległ Konstantyna. Oblężenie chyliło się ku końcowi i kapitulacja cesarza zdawała się być nieunikniona, ale uratowało go przybycie sił rzymskich dowodzonych przez Konstantynusa, jednego z dowódców Honoriusza. Mając wrogów z dwóch stron, większość żołnierzy Gerontiusza zdezerterowała do Konstantyna, przysięgając mu wierność. Gerontiusz z wierną sobie garstką cudem przebił się przez siły wroga i zbiegł do Hiszpanii.
Kiedy jednak reszta jego wojsk, obozujących za Pirenejami, dowiedziała się o klęsce, pozostali dowódcy uknuli spisek przeciwko swojemu byłemu liderowi. Otoczyli jego siedzibę i zaatakowali. Według relacji Sozomenosa Gerontiusz bronił się strzelając do swych prześladowców z łuku, jednak kiedy skończyły mu się strzały, był bezradny. Spiskowcy podpalili jego dom, wobec czego popełnił samobójstwo zabijając uprzednio swoją żonę.
Bibliografia Constantine and Gerontius in Britain Kulikowski Michael, Late Roman Spain and Its Cities, Johns Hopkins University Press, 2004
Kategoria:Wodzowie rzymscy