mały|321x321px|Grób Stanisławy Stępniówny na cmentarzu Bródnowskim Stanisława Stępniówna (ur. 19 marca 1914 w Warszawie, zm. 13 lutego 2001 tamże) – polska aktorka.
Kariera aktorska Ukończyła szkołę Tacjanny Wysockiej, gdzie uczyła się rytmiki i plastyki. Po gimnazjum związała się z Instytutem Reduty, od 1935 Iwo Gall zaangażował ją w częstochowskim Teatrze Kameralnym. Razem z nim powróciła do Warszawy, gdzie otrzymała propozycje od Arnolda Szyfmana, aby występować w kierowanym przez niego Teatrze Polskim. Podczas II wojny światowej pracowała jako kelnerka, po powstaniu warszawskim początkowo przebywała w Dulagu 121 w Pruszkowie, a następnie wielokrotnie zmieniała miejsca pobytu. Po zakończeniu działań wojennych powróciła do stolicy i otrzymała na trzy miesiące angaż w Teatrze Nowej Warszawy, a następnie do 1948 występowała na scenie Miejskich Teatrów Dramatycznych. Od sezonu 1948/1949 grała w Teatrze Polskim, a od 1952 przez pięć sezonów w Teatrze Domu Wojska Polskiego. W 1957 zaczęła grać w Teatrze Dramatycznym i występowała tam do przejścia na emeryturę w 1976.
Pochowana na cmentarzu Bródnowskim (Kw. 10B, rząd V, grób 20).
Filmografia 1939: Włóczęgi jako Krysia Dorn, wnuczka Gałeckiego (reż. Michał Waszyński) 1971: Gonitwa (reż.