Po rewolucji lutowej 1917 działał politycznie po stronie eserów, następnie bolszewików. Po rewolucji październikowej został na początku 1918 roku naczelnikiem wydziału wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (Ludowego Komisariatu Spraw Zagranicznych). Znając wiele języków był w stanie, na zlecenie rządu Rosji Sowieckiej, szybko przetłumaczyć i opublikować tajne porozumienia rządu carskiego. Wchodząc w skład delegacji kierowanej przez Lwa Trockiego brał udział w rozmowach, które doprowadziły do podpisania traktatu brzeskiego. Brał udział w wojnie domowej. Od 1919 członek RKP(b) (w 1926 wykluczony z partii pod zarzutem narkomanii).

W 1921 roku przeszedł do pracy w Kominternie, następnie był profesorem Środkowoazjatyckiego Uniwersytetu Państwowego w Taszkencie. W latach 1926–1929 w Moskwie, kierował sekcją językoznawczą RANION-u, pracował też w Instytucie Językoznawstwa.

W latach 1928–1929 wystąpił przeciw „nowej nauce o języku” Nikołaja Marra, czym naraził się jego uczniom. Gdy objęto go zakazem pracy i druku, wyjechał do Azji Środkowej. W 1929 roku został profesorem Państwowego Uniwersytetu Uzbeckiego w Samarkandzie, a od 1930 r. w Taszkencie. W 1934 roku został profesorem w Kirgiskim Instytucie Budownictwa Kulturalnego we Frunze.