Odegrał dużą rolę w rozwoju sowieckiej sinologii. Jest, wraz z A.I. Iwanowem, współautorem „Gramatyki współczesnego języka chińskiego” (1930). Opracował teorię sylabofonemu i przedstawił własną teorię złożeń.

Wydał „Wstęp do językoznawstwa dla orientalistów” (1928), pierwszy tego rodzaju podręcznik w ZSRR, a z O.W. Pletnerem napisał „Gramatykę japońskiego języka potocznego” (1930). Przetłumaczył na język rosyjski kirgiski epos narodowy Manas, pracował nad problemem migracji wątków (tropów?). Razem z J.N. Tynianowem, B.M. Eichenbaumem i innymi znanymi literatami był założycielem i członkiem „Towarzystwa nauczania języków poetyckich” (OPOJAZ). Pierwszy opracował językoznawcze („Gramatyka języka rosyjskiego w zestawieniu z językiem uzbeckim”, 1930) i metodyczne („Zarys częściowej metodyki nauczania języka rosyjskiego”, 1935) podstawy nauczania języka rosyjskiego jako języka obcego. Był autorem licznych prac z zakresu poetyki lingwistycznej, a także na temat literatur ludów Wschodu (turkijskiej, chińskiej, japońskiej).