Bolesław Ałapin (ur. 16 sierpnia 1913 w Warszawie, zm. 23 czerwca 1985 w Londynie) – polski lekarz psychiatra.

Życiorys Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn lekarza dermatologa Jana Ałapina (1873–1934) i Stefanii z Dreherów (1878–1942).

Uczył się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, w 1931 wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów udzielał się w pracowni anatomopatologicznej Szpitala na Czystem. Działał również w Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Dyplom lekarza otrzymał w czerwcu 1937 roku, prawo wykonywania zawodu otrzymał w marcu 1939. Następnie praktykował jako asystent wolontariusz na oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem.

8 września 1939 na ochotnika wstąpił do Wojska Polskiego i służył jako sierżant podchorąży w Szpitalu 111a. Potem przedostał się do Lwowa i pracował w tamtejszej klinice neurologiczno-psychiatrycznej. Od lutego 1940 do lipca 1941 był ordynatorem w Szpitalu Psychiatrycznym w Kulparkowie. W 1941 powrócił do Warszawy i pracował w przeniesionym na teren getta oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem u Eufemiusza Hermana. W 1942 udało mu się przeżyć wielką akcją deportacyjną i uciec. Przez kolejne miesiące ukrywał się, w 1943 roku wstąpił do oddziału partyzanckiego Tadeusza Sztumberka-Rychtera.