Pierwsze szesnaście F7U-3 miało silniki Allison J35-29 bez dopalacza, dopiero F7U-3 z silnikami Westinghouse J46-WE-8B stały się ostateczną wersją Cutlassa. Wyprodukowano ich 288 sztuk, które trafiły do 13 eskadr US Navy. Rozwój konstrukcji przerwano wraz z pierwszym lotem nowego myśliwca Vought F8U Crusader.
Pierwszą eskadrą, która otrzymała F7U, była myśliwska VF-81 (w kwietniu 1954 roku), ostatnią – szturmowa VA-66 (w listopadzie 1957 roku). Niektóre eskadry w ogóle nie podjęły służby operacyjnej z Cutlassami, a większość z tych, które wyszły z nimi w morze, musiało je tymczasowo odstawiać na ląd z powodu problemów, jakie sprawiały. Rejsy operacyjne z Cutlassami odbyły następujące eskadry: 124. Eskadra Myśliwska (VF-124), USS Hancock (CVA-19), sierpień 1955 – marzec 1956; 81. Eskadra Myśliwska (VF-81), USS Ticonderoga (CVA-14), listopad 1955 – sierpień 1956; 86. Eskadra Szturmowa (VA-86), USS Forrestal (CVA-59), styczeń – marzec 1956, rejs próbny okrętu; 83. Eskadra Szturmowa (VA-83), USS Intrepid (CVA-11), marzec – wrzesień 1956; 116. Eskadra Myśliwska (VA-116), USS Hancock (CVA-19) 151. Eskadra Szturmowa (VA-151), USS Lexington (CVA-16) 212. Eskadra Szturmowa (VA-212), USS Bon Homme Richard (CVA-31), sierpień 1956 – luty 1957. 4.