Frank Bleichman, właśc. Franciszek Blaichman, Franciszek Blajchman (ur. 11 grudnia 1922 w Kamionce, zm. 27 grudnia 2018 w Nowym Jorku) – członek żydowskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej, funkcjonariusz stalinowskiego aparatu represji w Polsce.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiego drobnego kupca zbożowegoMuzeum Holocaustu.. W 1942 na wieść o przygotowanym przesiedleniu Żydów z Kamionki do getta w Lubartowie uciekł z rodzinnej wsi, i ukrywał się w Kierzkówce u rodziny Aleksandra i Alfredy Kłosów, odznaczonych później Medalem Sprawiedliwych Wśród Narodów świata. W grudniu 1942, lub latem 1943 według innych źródeł, opuściwszy schronienie u Głosów, zorganizował niewielką, kilkuosobową grupę zbrojną, złożoną z ukrywających się Żydów, działającą w okolicznych lasach. Grupa utrzymywała kontakty z lokalną partyzantką komunistyczną. Według niektórych opinii była bandą rabunkową, i jako taka była zwalczana przez polską partyzantkę. Według pamiętnika Bleichmana oddział zamordował m.in. dwóch młodych żołnierzy AK. W 1944 jego oddział, liczący już ok. 25 osób, brał udział w ramach 3 kompanii 5 batalionu im. J. Hołoda w marszu z lasów parczewskich w lasy puławskie i w bitwie pod Rąblowem, po której nastąpił powrót w lasy pod Parczewem. Po wojnie rozpoczął pracę w Urzędzie Bezpieczeństwa, piastując w 1945 stanowisko po.