W końcu lat 20. rozpoczął działalność jako reżyser teatralny. W latach 1927–1930 grał i reżyserował w Teatrze Polskim w Poznaniu, a w sezonie 1930–1931 występował na scenie Teatru Narodowego w Warszawie. W latach 1931–1938 był dyrektorem Teatru Wołyńskiego im. J. Słowackiego w Łucku, wykazując duże umiejętności reżyserskie i organizacyjne. Pod jego kierunkiem w teatrze łuckim wykształciła się grupa aktorów, którzy zasiliła kadry wielu teatrów w Polsce.
W kwietniu 1938 r. po rezygnacji Władysława Stomy, został dyrektorem Teatru Miejskiego w Bydgoszczy. Swoją działalność rozpoczął od nazwania Teatru imieniem Karola Huberta Rostworowskiego. Pierwszym przedstawieniem był „Judasz z Kariothu” H. Rostworowskiego w reżyserii Ludwika Solskiego. Ogółem w sezonie 1938/1939 wystawił 24 premiery oraz 320 przedstawień, w których uczestniczyło 170 tys. widzów. W repertuarze teatru przewagę nad dramatem miała popularna w społeczeństwie bydgoskim operetka. Ściśle współpracował z Rozgłośnią Pomorską Polskiego Radia i jego bydgoskim studiem, organizował przedstawienia dla dzieci i młodzieży, nie prowadził natomiast akcji objazdowych w terenie.