Zofia z Jankowskich Sztaudyngerowa (ur. 16 października 1905 w Grodziszczku, zm. 27 grudnia 1989 w Zakopanem) – żona poety i fraszkopisarza Jana Sztaudyngera. Redaktorka, pracownik wydawnictw, opiekunka spuścizny po mężu.
Życiorys Pochodziła z wielodzietnej rodziny. Od 16 roku życia pracowała zawodowo, biegle władała językami: niemieckim i angielskim. Pracę zawodową rozpoczętą w 1921 w Poznaniu w Wydawnictwie św. Wojciecha i redakcji pisma „Tęcza”, zakończyła w chwili wybuchu II wojny światowej. Przyszłego męża poznała w Wydawnictwie św. Wojciecha, w którym w 1925 roku debiutował tomikiem wierszy Dom mój. W 1930 została żoną poety. Urodziła dwoje dzieci: córkę Annę Marię w 1933 i syna Jana Jacka w 1946.
W listopadzie 1939 Sztaudyngerowie zostali przez Niemców wysiedleni z Poznania. Okupację wraz z mężem spędziła w Malicach Kościelnych koło Opatowa, gdzie prowadziła naukę języków obcych w systemie tajnego nauczania. Po wojnie rodzina zamieszkała w Łodzi: Zofia pracowała w redakcji „Zielonego Sztandaru”, a mąż w Wojewódzkim Wydziale Kultury. Od 1950 do 1952 wspólnie redagowali pismo „Teatr Lalek”.