Stanisław Galicki, (ur. w Kijowie, zm. 21 marca 1980 tamże) – Polak, generał major Armii Czerwonej i generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Polak. Od listopada 1931 służył w Armii Czerwonej, absolwent Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Tambowie. Pełnił różne funkcje szkoleniowe i dowódcze w Azji Środkowej. Walczył w wojnie radziecko-niemieckiej w latach 1941–1943 jako dowódca pułku kawalerii, piechoty i zastępca dowódcy dywizji piechoty, pułkownik z 1943.

W 1943 przeszedł szkolenie w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa w Moskwie. W lecie 1943 skierowany na stanowisko zastępcy dowódcy 2 Dywizji Piechoty do spraw polityczno-wychowawczych. Uczestnik bitwy pod Lenino. Od grudnia 1944 był dowódcą 3 Dywizji Piechoty, generał major z marca 1944. Po nieudanej próbie szturmu na Warszawę we wrześniu 1944 załamał się psychicznie i zrzekł dowodzenia. W 1945 został dowódcą 1 Szkolnej Dywizji Piechoty, przeformowanej po wojnie w 18 Dywizję Piechoty, dowódca 14 Dywizji PiechotyBohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 405.. W lutym 1946 powrócił do ZSRR, zdemobilizowany w 1951 roku.

Zmarł 3 listopada 1980.