Jakub Jacobson herbu Gehema (ur. 1576, zm. 1639) – holenderski mincerz, przedsiębiorca, zarządca wielu mennic koronnych i miejskich (Bydgoszcz, Gdańsk, Toruń, Elbląg, Kraków, Warszawa, Wilno).
Życiorys Urodził się w 1576 r. w Emden w Holandii. Udał się do Rzeczypospolitej w poszukiwaniu majątku i kariery. Przed 1616 r. znalazł się w Bydgoszczy, gdzie został zaangażowany w miejscowej mennicy jako starszy mincerz.
W 1616 r. król Zygmunt III Waza przekazał tę mennicę w dzierżawę Piotrowi Żerońskiemu, który po kilku latach został jej inspektorem, a dzierżawę przejął Jacobson, cieszący się opinią dobrego organizatora i przedsiębiorcy. Ciesząc się względami króla polskiego (oddał monarsze usługi w czasie wojny z Moskwą i ze Szwedami, zaopatrując wojska Rzeczypospolitej w działa) i podskarbiego koronnego Jana Mikołaja Danilewicza, przejął kierownictwo mennic królewskich w Krakowie, Warszawie i Wilnie (1624). Potem objął również mennice miejskie: w Gdańsku, gdzie otrzymał obywatelstwo jako kupiec (1623), w Toruniu (1630) i Elblągu (1636). 12 marca 1622 r. monarcha nadał mu dziedziczne szlachectwo. W 1625 r. otrzymał od Zygmunta III tenutę nowodworską, którą odziedziczył później jego syn Abraham. W latach 1627–1633 dzierżawił starostwa Osiek i Międzyłęże otrzymane od królewicza Władysława.