W klinice stworzył nowoczesne warunki pracy, zaopatrzył ją w najnowsze urządzenia, szkolił odpowiednie siły naukowe i pomocnicze. Habilitował trzech docentów: Antoniego Dobrzańskiego (1929), Wiktora Jankowskiego (1939) i Tadeusza Ceypka (1939).
W roku akademickim 1927/1928 był dziekanem, a w 1930 – prodziekanem Wydziału Lekarskiego.
W 1930 został wybrany senatorem RP III kadencji (1930–1935).
II wojna światowa Podczas okupacji sowieckiej kierował kliniką w Lwowskim Państwowym Instytucie Medycznym, a podczas okupacji niemieckiej był kierownikiem oddziału otolaryngologicznego w szpitalu lwowskim.
Po II wojnie światowej W październiku 1945 ekspatriowany do Wrocławia, gdzie 1 marca 1946 został mianowany kierownikiem Katedry i Kliniki Otolaryngologii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. W tym samym miesiącu otworzył ambulatorium otolaryngologiczne, a od 1 maja – oddział laryngologiczny we wrocławskim Szpitalu Ojców Bonifratrów (50 łóżek) i prowadził go razem z docentem Wiktorem Jankowskim.