Aleksander Marian Wyszyński (ur. 26 listopada 1864 w Lublinie, zm. 20 kwietnia 1931 tamże) – polski adwokat, działacz społeczny i samorządowy, polityk, senator III kadencji w II RP.
Życiorys Ukończył Lubelskie Gimnazjum Męskie w 1884 roku, po czym rozpoczął studia prawnicze na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1888 roku, uzyskując stopień kandydata nauk prawnych.
Po studiach wrócił do Lublina, gdzie mieszkał i pracował do śmierci.
W 1888 roku został aplikantem adwokackim przy Sądzie Okręgowym w Lublinie, specjalizował się w prawie cywilnym. Od 1890 roku był radcą legacyjnym. W 1894 roku został powołany w poczet adwokatów przysięgłych. Przez około 35 lat prowadził jedną z największych w Lublinie kancelarii adwokackich.
Przed I wojną światową upominał się o wprowadzenie języka polskiego do sądownictwa w zaborze rosyjskim. W czasie wojny odegrał znaczącą rolę (w okresie okupacji austriackiej od sierpnia 1915 roku) w organizowaniu sądów obywatelskich w Lublinie jako organów polskich. W okresie 1915–1918 był syndykiem miasta Lublina. Przez kilka lat należał do Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie, a 24 marca 1924 roku został wybrany na członka Naczelnej Rady Adwokackiej.