Już w 1223 roku franciszkańscy misjonarze podróżowali na wschód chcąc odwiedzić księcia Damaszku oraz kalifa BagdaduRoux, Les explorateurs, s. 95–97.. W 1240 roku 9 dominikanów pod przywództwem Guicharda z Cremony, wysłanych przez papieża Grzegorza IX dotarło do Tyflisu, stolicy chrześcijańskiej Gruzji. Gruzja poddała się prącym na zachód Mongołom w 1243 roku, zatem żyjący przez 5 lat w stolicy misjonarze musieli być wystawieni na kontakty z najeźdźcą.

W 1245 roku kolejny papież Innocenty IV wysłał cztery kolejny poselstwa do Mongołów. Głową pierwszego był André de Longjumeau, wcześniej wysłany przez Ludwika IX Świętego dla odzyskania korony cierniowej od Baldwina II; wyprawa ta jest opisana przez Mateusza Paryżanina. Trzy kolejny poselstwa zostały wysłane pomiędzy marcem a kwietniem 1245 roku, prowadzone przez kolejno – dominikanina Ascelina z Lombardii (któremu towarzyszył Szymon z Saint-Quentin, autor opisu wyprawy w „Historii Tartarorum”), franciszkanina Wawrzyńca z Portugalii oraz kolejnego franciszkanina Jana di Piano Carpiniego, któremu towarzyszył Benedykt Polak.