Łamanie kayfabe, nawet poza pracą i w miejscach publicznych, w przeszłości uchodziło za szkodliwe dla biznesu i było zwalczane przez promotorów. Z tego powodu to w jakim stopniu walki wrestlerskie były wyreżyserowane w przeszłości i to kiedy termin zaczął funkcjonować jest dyskusyjne wśród historyków. Już w XIX wieku w cyrkach organizowano profesjonalne zapasy, które częściowo były aranżowane. W XIX wieku i na początku XX wrestlerzy wyzywali ochotników z publiczności do walki, oferując nagrody pieniężne za zwycięstwo lub wytrzymanie bez przypięcia lub poddania przez określony czas. Czasami osoby wyłaniane z publiczności były podstawione i poinstruowane, aby przegrać.
Również dziennikarze sportowi traktowali z początku wrestling jak autentyczną dyscyplinę sportu. W Stanach Zjednoczonych do zdemaskowania wrestlingu częściowo przyczyniła się szeroko nagłaśniana medialnie rywalizacja z lat 1905–1911 między Frankiem Gotchem, a George'em Hackenschmidtem. Tej rywalizacji towarzyszyła jedna z pierwszych udokumentowanych fabuł we wrestlingu z podziałem na face'a i heela. Popularność pojedynków Gotcha i Hackenschmidta zachęciła promotorów do częstszego stosowania technik, wykorzystywanych w wodewilach.