Eugeniusz Jarra (ur. 19 grudnia 1881 w Warszawie – zm. 28 sierpnia 1973 w Oksfordzie) – historyk filozofii prawa i myśli politycznej, prawnik, dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego 1924–1928, wykładowca Uniwersytetu Oksfordzkiego, działacz emigracji polskiej.
Syn Ludwika. W 1927 ożenił się z Zofią Leszczyńską. Wykładowca Filozofii Prawa i Historii Filozofii Prawa na Uniwersytecie Warszawskim i Szkole Głównej Handlowej. Związany z ruchem narodowym, był według Jerzego Giedroycia jako dziekan Wydziału Prawa UW głównym organizatorem nagonki prasowej przeciwko Leonowi Petrażyckiemu.
Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 na uchodźstwie, początkowo w Rumunii, mieszkając dzięki uprzejmości metropolity bukowińskiego Wissariona w monastyrze Putna i starając się w konsulacie niemieckim w Czerniowcach o zezwolenie na powrót do okupowanej Polski w związku z niemieckimi planami uruchomienia uniwersytetu w Warszawie. Ostatecznie przedostał się do Francji, następnie do Wielkiej Brytanii. Prowadził wykłady na powołanym w 1944 Polskim Wydziale Prawa przy Uniwersytecie Oksfordzkim, sprawując tam także od listopada 1945 funkcję prodziekana, a po zakończeniu działalności tej jednostki w 1947 dołączył do kadry naukowej Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie.