Bogumił Wyszomirski (ur. 20 kwietnia 1912 w majątku Ostaszki nad Seretem, zm. 1959) – polski prawnik, poeta, felietonista.
Życiorys Był synem adwokata Romana i Teresy z Bujalskich. Uczył się w Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim (polonistyka, prawo). Na studiach znalazł się w kręgu poetów skupionych wokół Józefa Czechowicza. W 1937 roku ukończył studia i rozpoczął pracę w sądownictwie.
W 1940 roku wstąpił do Armii Krajowej (był razem z Haliną Auderską jednym z kierowników akcji "N", a następnie, w czasie powstania warszawskiego, był prokuratorem przy sądzie powstańczym Warszawa-Śródmieście). Był więźniem obozów jenieckich w Gross Born i Sandkostel. W latach 1945–1947 pracował w Lubece w Polskiej Komisji Repatriacyjnej jako obrońca rodaków przed sądem brytyjskim. Jesienią 1947 roku został przetransportowany pociągiem sanitarnym (zdiagnozowano gruźlicę) do Kraju.