W 1906 roku cały majątek odziedziczyli i podzielili między siebie jego synowie, Tadeusz i JózefE. Prusicka-Kołcoń: Zamek i dwór starościński w Tyszowcach, „Zamojski Kwartalnik Kulturalny”, 2003, nr 1–2, s. 38.. W latach 1890–1893 w Tyszowcach wzniesiono nową cerkiew prawosławną, rozebraną w 1958. W 1907 roku kolejny, z wielu w historii Tyszowiec pożarów, strawił prawie całą osadę. W tym czasie, odnotowano największą znaną liczbę ludności, w 1910 roku wynoszącą 7620 osób. Poważne straty przyniosła Tyszowcom także I wojna światowa, podczas której mocno ucierpiał kościół.
W okresie międzywojennym osada zaczęła się podnosić po zniszczeniach wojny. Wiele obiektów odbudowano, powstało kino oraz młyn parowy, a z funduszy publicznych również szkoła siedmioklasowa. Spis z 1921 roku wykazał, że osada liczyła wówczas 4420 mieszkańców, czego ponad 55% (2451 osób) było Żydami. Oprócz nich w Tyszowcach mieszkało 1592 Polaków i 177 Ukraińców. W nocy z 27 na 28 sierpnia i 2 września 1920 roku doszło w mieście do pogromów antyżydowskich. Zamordowano 15 i raniono 75 Żydów. Zgwałcono kilkadziesiąt kobiet. Czynów tych dokonali „bałachowcy” (oddziały rosyjskie i białoruskie walczące po stronie polskiej dowodzone przez gen. Wojska Polskiego Bułak-Bałachowicza). W 1939 roku zarządzeniem ministra sprawiedliwości utworzony został w Tyszowcach karny obóz pracy dla 600 więźniów, którzy pracowali przy regulacji Huczwy.