Bazwāj, mamelucki dowódca Damaszku dokonał najazdu na Trypolis i pokonał Ponsa w bitwie. Pons uciekł z pola bitwy, ale rdzenni chrześcijanie schwytali go i przekazali Bazwājowi, który dokonał jego egzekucji 25 marca 1137. Bazwāj zdobył przygraniczny fort, ale wrócił do Damaszku bez atakowania Trypolisu. Aby zemścić się za śmierć ojca, Rajmund najechał wioski lokalnych chrześcijan w górach Liban i schwytał wielu z nich. Pojmani mężczyźni, kobiety i dzieci zostali zabrani do Trypolisu, gdzie większość była torturowana i stracona. Wilhelm z Tyru zauważył, że kampania Rajmunda przeciwko miejscowym chrześcijanom była „pierwszą lekcją jego bojowej odwagi”.
Dowiedziawszy się o śmierci Ponsa, Zengi najechał Trypolis w lipcu 1137. Muzułmański historyk Kamal al-Din twierdził później, że Zengi zaatakował Trypolis dopiero po tym, jak Rajmund zebrał swoje wojska, aby zmusić Zengiego do zniesienia oblężenia Hims. Lewis podkreśla, że hipoteza Kamala al-Dina jest wątpliwa, ponieważ Bazwāj już praktycznie unicestwił armię Trypolisu, uniemożliwiając Rajmundowi rozpoczęcie głównych kampanii. Po oblężeniu Montferrand przez Zengiego, Rajmund wysłał gońców do swojego wuja Fulka, króla Jerozolimy, wzywając go, by pospieszył do oblężonej fortecy.